In sterren reeds geschreven
En je bent zonder gezicht
Je hult je in een zwarte jas
En besteelt ons van het licht
Je slaat ons met je regen
En je geselt ons met ijs
Je komst blijft niet onopgemerkt
Als je terugkeert van je reis
Herfst

Je duist're troon bestegen
Van het goddelijk gerecht
Zelfs bomen hebben zich gehoorzaam
Bij jouw wetten neergelegd
Het groen teruggetrokken
En aan kleuren uitbesteed
Door de wind geruisd, gemarteld
En uiteind'lijk uitgekleed
Herfst

Je weeft je kille nevels
Zoals dat jou alleen maar lukt
Maar het is je grijze mantel
Die op mijn gedachten drukt
Want ik zie de zwarte takken
Als knoken in de lucht
De gekromde heksenklauwen
Jagen vogels op de vlucht
Herfst

De zwarte kraaien krassen
In steeds vroeger avondrood
De wind over de akkers
Danst de tijdelijke dood
Je klokt de zonnen onder
En je slaat het laatste uur
Van de zomer die nu sterven moet
In het vlammend bladervuur
Herfst